دوستم که به خانه خدا می رفت تسبیح دانه گلی را به او دادم تا با خودش ببرد.

تسبیحم بی تاب بود تاب رفتن و گردیدن

خجسته باد نام خداوند، نیکوترین آفریدگاران

که تو را آفرید !!

از تو در شگفت هم نمی توانم بود

که دیدن بزرگی ات را ، چشم کوچک من بسنده نیست

مور، چه می داند که بر دیواره ی اهرام می گذرد

یا بر خشتی خام

تو، آن بلندترین هرمی که فرعون تخیل می تواند ساخت

و من، آن کوچکترین مور، که بلندای تو را در چشم نمی تواند داشت

چگونه اینچنین که بلند بر زبر ماسوا ایستاده ای

کنار تنور پیرزنی جای می گیری

و زیر مهمیز کودکانه ی بچگکان یتیم

و در بازار تنگ کوفه ...

پیش از تو هیچ اقیانوس را نمی شناختم

 که عمود بر زمین بایستد...

پیش از تو هیچ خدایی را ندیده بودم

که پای افزاری وصله دار به پا کند

و مشکی کهنه بر دوش کشد

و بردگان را برادر باشد !

آه ای خدای نیمه شبهای کوفه ی تنگ !

ای روشن خدا

در شبهای پیوسته ی تاریخ !

ای روح لیلة القدر

حتی اذا مطلع الفجر

اگر تو نه از خدایی

چرا نسل خدایی حجاز فیصله یافته است ؟!!

 نه، بذر تو از تبار مغیلان نیست...

خدا را، اگر هنوز از شمشیرت هنوز خون منافق می چکد

با گریه ی یتیمکان کوفه همنوا با ش !

شگرفی تو ، عقل را دیوانه می کند

و منطق را به خود سوزی وا میدارد

خرد به قبضه ی شمشیرت بوسه میزند

و دل در سرشک تو، زنگار خویش می شوید

شب از چشم تو ، آرامش را به وام دارد

و طوفان ، از خشم تو ، خروش را

چاه از آن زمان که تو در آن گریستی جوشان است

سحر از سپیده ی  چشمان تو می شکفد

و شب در سیاهی آن به نماز می ایستد

هیچ ستاره نیست که وام دار نگاه تو نیست

لبخند تو اجازه ی زندگی ست ..

هلا ، ای رهگذران دارالخلافه !

ای خرمافروشان کوفه !

ای ساربانان ساده ی روستا!

تمام بصیرتم فدای چشم شمایان باد

اگر به نیمروز، چون از کوچه های کوفه می گذشته اید

از دیدگان، معبری برای علی ساخته باشید

گیرم ، که هیچ اورا نشناخته باشید

چگونه شمشیری زهرآگین ، پیشانی تو را از هم می گشاید !

چگونه می توان به شمشیری دریایی را شکافت !

به پای تو می گریم

با اندوهی والاتر از غم گزایی عشق

و دیرینگی غم

برای تو با چشم همه ی محرومان می گریم

با چشمانی ، یتیم ندیدنت

گریه ام ، شعر شبانه ی غم توست ...               علی موسوی گرمارودی